Życie Joanny

Joanna w latach dziewięćdziesiątych była znaną pisarką. Najlepiej wychodziło jej pisanie książek obyczajowych, które cieszyły się dużą popularnością wśród czytelników dzięki czemu stała się zamożną kobietą. Jeżdżąc po Polsce w celu promowania swoich powieści któregoś razu na jednym z takich spotkań zainteresował się nią mężczyzna, któremu spodobała się jej literatura. Na początku ich spotkania opierały się na omawianiu napisanych przez nią książek co z biegiem czasu przerodziło się w większe uczucie.

Po jakimś czasie stwierdzili, że są sobie przeznaczeni i postanowili zawrzeć związek małżeński. Po dwóch latach od tego wydarzenia na świecie pojawiła się córka, której dali na imię Maja. Dziecko było dla nich wielką radością i w tym czasie Joanna zrobiła sobie przerwę w pracy żeby zająć się rodziną. Dziewczynka jak już trochę podrosła miała sporo zabawek i lubiła przebywać w swoim pokoju bawiąc się nimi. Kobieta wraz z swoim mężem mieli duże grono znajomych, których chętnie zapraszali do siebie na kameralne imprezy podczas których zdarzało im się grać w gry towarzyskie.

Niestety w wieku 35 lat pisarka zaczęła mieć problemy ze zdrowiem i po przeprowadzeniu szeregu badań okazało się, że cierpi na nieuleczalną chorobę, którą jest stwardnienie rozsiane. Początkowym jej objawem była trudność z utrzymywaniem różnych przedmiotów w rękach. Chcąc dowiedzieć się jak najwięcej na temat tej choroby sięgała po artykuły dzięki którym zgłębiała swoją wiedzę w jaki sposób może powstrzymać dalszy jej rozwój. Uczestniczyła w różnych turnusach rehabilitacyjnych, które były organizowane dla osób dotkniętych tym samym schorzeniem.

Po kilku latach walki z tą chorobą, która postępowała coraz bardziej niestety została skazana na wózek inwalidzki. Maja będąc już nastolatką była w stanie wyręczyć matkę z różnych obowiązków prowadzenia domu. Joanna zdecydowała, że napisze książkę w której umieści część swojego życia i jednocześnie da wsparcie osobom z stwardnieniem rozsianym. Dzięki tej powieści biograficznej zdobyła wiele cennych nagród. Ostatni rok życia poświęciła pracy znajdując też chwile dla najbliższych. Dzień w którym ona odeszła był dla męża i córki bolesnym przeżyciem, ponieważ nie spodziewali się, że nastąpi to tak szybko.